Iranians celebrate Nowruz, one of the oldest traditions in the world

Iranians+celebrate+Nowruz%2C+one+of+the+oldest+traditions+in+the+world

Nhu Dang, Times Staff

Arash Beheshti, Contributor

 

 

 

 

Farsi:

نوروز و آغاز سال جدید مبارک

نویسنده: آرش بهشتی

گرچه اکنون بیشتر کشورهای جهان از تقویم گریگوری که مبنای آن گردش زمین به دور خورشید و مبداء آن تولد عیسی مسیح تعیین شده برای نشان دادن تغییر سال استفاده می­ کنند اما همچنان هستند فرهنگ­هایی که شیوه­ های متفاوتی برای نشان دادن گذر ایام به کار می­ گیرند. ایرانیان، که وارث یکی از قدیمی­ترین تمدن­های بشری هستند، هزاران سال است همزمان با اعتدال بهاری و آغاز فصل بهار عوض شدن سال را جشن می­ گیرند. مبنای این سالشمار نیز همانند تقویم گریگوری خورشیدی است، اما پس از ورود اسلام به ایران مبداء آن هجرت محمد از مکه به مدینه در سال ۶۲۱ میلادی تعیین شد. این سنت که نزد ایرانیان «نوروز» نام دارد، آیین­ها و رسومی را نیز به همراه دارد که در دوره ­ای سیزده روزه پس از تحویل سال انجام می­ گیرد.

نخستین آیین­ها، پیش از لحظه تحویل سال آغاز می ­شوند. در غروب آخرین سه شنبه سال جشنی برپا می ­شود که در آن مردم آتش­های کوچکی برپا کرده و از روی آن می­پرند. برخی نیز سنت «قاشق­زنی» را به جا می­ آورند که رسمی بسیار شبیه به چیزی است که در مراسم هالوین نیز وجود دارد.

پیش از آغاز سال نو، برمبنای سنت در هر خانه سفره­ ای موسوم به «هفت سین» پهن می­ شود و در آن هفت چیز که در زبان فارسی نامشان با حرف «س» آغاز می­ شود قرار داده می­ شوند. این هفت چیز معمولاً عبارتند از سبزه (که خود افراد آن را از قبل با سبز کردن دانه­ هایی مانند گندم، عدس یا شاهی تهیه می­ کنند)، سیب، سماق، سنجد، سمنو،

Courtesy of Arash Beheshti 
Sofreh Haft Seen, a table set by Iranians during Nowruz, an arrangement of seven symbolic items, is on display in a San Jose resident’s house on March 19. The seven items, whose names start with the letter “S,” symbolize strength, love, sunrise, rebirth, health, patience and beauty.

سکه و سرکه. عدد هفت نزد ایرانیان باستان نیز همانند بسیاری دیگر از فرهنگ­های باستانی عددی مقدس شمرده می­ شد و این هفت چیز نیز هر یک سمبلی از یک ویژگی مطلوب یا آرزوی بشری هستند. همانند بسیاری فرهنگ­های دیگر ایرانیان نیز لحظه تغییر سال را، که دقیقاً منطبق با لحظه اعتدال بهاری است، جشن گرفته و در آن همه خانواده در کنار سفره هفت سین نشسته،  یکدیگر را در آغوش گرفته و برای سال جدید آرزو می­کنند. اگر لحظه تغییر سال پیش از ظهر باشد نهار و اگر پس از ظهر باشد معمولاً شام آن روز را همه خانواده در کنار هم سبزی پلو و ماهی صرف می­ کنند. از آن روز به بعد به مدت سیزده روز بیشتر کسب و کارها تعطیل است و افراد برای دیدن حلقه گسترده ­تر خانواده به منزل یکدیگر می­ روند. بنا به رسم، در جریان این دید و بازدیدها هر کس بزرگتر باشد به طرف کوچکتر هدیه ­هایی نه چندان گرانبها (اغلب پول) می­ دهد.

عدد سیزده در میان ایرانیان نیز، همانند بسیاری دیگر از فرهنگ­ها، عددی بدیمن و ناخوشایند است. ایرانیان بنا به رسمی قدیمی، که «سیزده به در» خوانده می­شود، برای از بین بردن اثر بد سیزدهمین روز سال بر زندگی­شان در سال جدید خانه را ترک کرده و دسته جمعی به همراه خانواده برای نهار به دامن طبیعت می­ روند و تا نزدیک غروب آفتاب به منزل باز نمی­ گردند، وگرنه بدشگونی تا پایان سال همراه آنان باقی خواهد ماند. از صبح روز چهاردهم، اگر همزمان با روز جمعه نباشد، مردم به سر کارهای خود بازگشته و زندگی عادی از سر گرفته می­ شود.

این سنن دیرینه در طی قرن­ها و متناسب با دگرگونی شیوه زندگی دستخوش تغییرات جزئی شده، اما اصول آن همچنان در ایران، توسط مهاجران ایرانی در سراسر جهان، و نیز کم و بیش دیگر کشورهایی که سابقاً جزئی از امپراتوری تاریخی پارس بوده­ اند (همچون افغانستان، تاجیکستان، عراق، آذربایجان و…)، رعایت شده و سال نو با رعایت این اصول و آداب جشن گرفته می­ شود.

 

 

English Translation:

While today most of the countries in the world use the solar Gregorian calendar, which marks Jesus’ birthday as its start day, some cultures practice different ways to benchmark the flow of time.

According to one of the oldest traditions in the world, Iranians, one of the most ancient civilizations in the world (the Persian Empire), celebrate their new year at the official end of the winter, the spring equinox.

Their calendar, like the Gregorian one, is solar but after conversion to Islam, Iranians, like other people in the Muslim world, set the start date based on the journey of Prophet Mohammad from Mecca to Medina, which is called “Hijra” and happened in A.D. 621. This tradition, which is called “Nowruz,” has rituals that take place within 13 days of the new year.

The first rituals start before the official moment of changing the year. On the Tuesday evening before Nowruz, people celebrate a festival by lighting small fires and jumping over them.

Some people also practice a ritual similar to the “trick or treat” in Halloween (called “Qashoq Zani,” which means “knocking on doors by spoon”).

According to tradition, before the start of the year each family sets a table including seven items, each one starting with the letter “S” in Farsi language.

This setup is called “Haft Seen” (means “seven S’s”). The seven items usually include: grass (sabzeh, that each family grows by raising seeds such as wheat, lentil, cress, etc.), apple (seeb), sumac, Persian olive (senjed), wheat pudding (samanou), coin (sekkeh) and vinegar (serkeh) — occasionally some of these items are replaced by others such as garlic (seer), hyacinth (sonbol) or a clock (sa’at).

Like many other ancient cultures, the number seven is a holy number for Iranians and each of these items is a symbol of a desirable characteristic or a human wish.

Like other cultures, Iranians also celebrate the moment of changing the year, which is the exact moment of the spring equinox and official time of the beginning of spring.

At that moment the whole family sits together beside the Haft Seen table, hugs each other and wish each other the best for their new year. During the day, they will have herb rice with fish for their lunch or dinner together.

Afterward, there are 13 days of holidays. During the holidays everyone visits family and friends. According to the tradition, elders give the younger relatives some inexpensive gifts (usually some money).

In Iranian culture, the number 13 is considered an unlucky number. To avoid misfortune, on the 13th day of the year, Iranians go out and spend a day outside in nature, picnicking with family until sunset.

At the beginning of the 14th day, if it is not weekend, life goes back to its ordinary pace. This tradition, which is the last, but definitely not the least, is called “Sizdah Bedar” (means “drive out 13”).

Over time, Nowruz traditions evolved in accordance with lifestyle changes; however, the basics remain.

Today, Persian territory is divided into many independent nation-states, and beside Iran most of these states (including Afghanistan, Tajikistan, Iraq, Azerbaijan, etc.) as well as Iranian diaspora worldwide, celebrate Nowruz, the most important tradition of the Persian Empire, and one of the oldest traditions in the world.